نزدیک به نیمه شب است. هنوز دارم کار می کنم. متن یک مصاحبه که باید تنظیم شود. خسته ام و کمی درمانده. هم از مریضی ام هم از تنهایی ام. از اینکه می گفت: «من رو هوایی نکن.... من نمی فهمم منظورت چیست». دلم می خواست.....زنگ گوشی ام در می آید. آقای عبدالهی است. نویسنده کتاب هفت
نوشته است به نقل از یک نویسنده بزرگ:« برقص...گویا هرگز کسی تو را نیم بیند.... عاشق شو....گویا هرگز کسی دلت را نشکسته است و... زندگی کن گویا بهشت اینجاست»
با هم کمی حرف می زنیم. هوار سرد است ولی فکر می کنم...برقص...عاشق شو....زندگی کن
